بديهى است اين موضوع را از مكاتب شيخ عبد الرحمن اسفراينى با شيخ علاء الدوله سمنانى كه توسط انجمن ايران و فرانسه به اهتمام هرمان لندلت استاد دانشگاه مك‌گيل كانادا چاپ و منتشر شده است مىتوان استنباط كرد . شيخ علاء الدوله سمنانى به شانزده سال يعنى از سال 720 تا سال 736 هجرى ( سال وفاتش ) در خانقاه سكاكيه يكصد و چهل اربعين برآورد و در ديگر وقت‌ها يكصد و سى اربعين برآورده بود و همى كوشيد تا منزلتى عالى يافت و مردى صاحب كرامت شد و مشهور روزگار خويش و جامع سلاسل متأخران گشت . و به نقل قاضى نور اللّه شوشترى در مجالس المؤمنين « 1 » گوش زمانه مضمون اين رباعى را از زبان او شنيد : هر رند كه در مصطبه مسكن دارد * سوزى « 2 » ز من سوخته خرمن دارد هر جا كه سيه گليم و آشفته دليست * شاگرد من است و خرقه از من دارد از اطراف جهان دلباختگان خسران‌زده و مريدان مراد گم كرده به منظور خوشه‌چينى به صوفى آبادش مىآمدند و روزگارى جهت فايدت از خدمتش در سمنان مىماندند . كه نامدارترين آنان : شيخ تقى الدين على دوستى سمنانى ، اخى على مصرى ، اخى عبد اللّه حبشى ، اخى على رومى ، علاء الدين هندو ، شيخ محمود سمنانى ، شيخ عبد اللّه گرجستانى . امير اقبال سيستانى . اخى على سيستانى . شمس الدين گيلانى . شاه على فراهى و بالاخره شاعر

--> - 803 - 804 ( 1 ) . مجالس المؤمنين قاضى نور اللّه شوشترى صفحه 300 ( 2 ) . در بعضى نسخه‌ها ( بويى )